jump to navigation

ฝนกับความเหงา June 16, 2008

Posted by ninelouis in เล่า - tell.
Tags:
trackback

พักใหญ่ๆแล้ว ที่ได้ไปอ่าน blog ของใครสักคน ที่ให้ความเห็นทำนองว่า
ฝนไม่เกี่ยวกับอารมณ์เหงา คนเรามันคิดไปกันเอง…
(ไม่แน่ใจว่า เป็นพี่นิ้วกลม http://roundfinger.exteen.com หรือเปล่า
ขออภัย จำไม่ได้แล้วจริงๆ หาก็หาไม่เจอ)

มาวันนี้ ฝนตก และคิดอะไรขึ้นมาได้อย่าง
เลยอยากเขียนบันทึกเอาไว้เฉยๆ ว่าวันนี้คิดยังไง
ก็แค่นั้น…

วันนี้ฝนตกไม่หนักมาก
ออกจากที่ทำงานเพื่อกลับบ้าน เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม
นั่งรถไฟใต้ดิน ไปต่อรถเมลฺ์ หรือสองแถว ตามปกติ
ฝนตก… ไม่เป็นไร มีร่ม
เดินไปรอที่ป้่ายรถ คนไม่แน่นมาก
รอไม่นาน ห้านาที รถเมล์สายที่นั่งประจำก็มา เป็นรถยูโรทูสีส้มปรับอากาศ
คนไม่แน่นเอาเสียเลย เพราะ คันก่อนหน้าเพิ่งผ่านไป
ที่รู้เพราะคันที่้เรานั่งวิ่งตามไปทันที่สองสามป้ายถัดมา

ฝนตกเบาๆ นั่งสบายๆบนรถแอร์ มีคนขับให้
“มีบรรยากาศ ฝนตก รถติดช่วยฉัน” เพลงจากวิทยุแว่วๆ เข้าหู

เออ.. รู้สึกคิดถึงใครบางคน ไม่รู้ว่าเรียกว่าเหงาหรือเปล่้า
แต่ที่คิดขึ้นมาได้ ทำไมฝนตกแล้วเราถึงได้คิดถึง”ใคร”
อาจจะเป็นเพราะ เมื่อฝนตก เรารู้สึกอ่อนแอลง
เพราะไม่สามารถทำอะไรได้อย่างใจเหมือนตอนที่ฝนไม่ตก
ฝนตก กลัวเปียก กลัวไม่สบาย เรียกรถยาก เดินทางลำบาก รถติด …
เป็นอีกครั้ง ที่เราโดนสั่งสอน แบบเบาะๆ ว่า ธรรมชาิติยิ่งใหญ่กว่าเรามากมายนัก

เราเลยอยากหา “ที่พึ่งทางใจ” ขึ้นมา
จริงๆ แล้วไม่ใช่้ความเหงา แต่เป็นความกลัว
กลัวตัวเองไม่ปลอดภัย กลัวตัวเองไม่มีค่า
เป็นไปได้ไหม ?

Comments»

No comments yet — be the first.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: